۱-اینترنت به جای یک دبلیو؛سه تا دبلیو می گذارند ؟ چون کار از محکم کاری عیب نمی کند!
۲- اگر اسکلت از بالای دیوار بپرد پایین چه می شود ؟ هیچ وقت این کار را نمیکند چون جیگر ندارد!
۳- چرا مار نمی تواند به مسافرت برود ؟ چون دست ندارد که برای خداحافظی تکان دهد!
۴- برای قطع جریان برق چه باید کرد ؟ باید قبض آن را پرداخت نکرد!
۵- نصف النهار چیست ؟ همان شام است که در واقع نصف نهار است که برای شام مانده است!
۶- آخرین دندانی که در دهان دیده می شود چه نام دارد؟ دندان مصنوعی!
۷- چرا دوچرخه خودش نمی تواند به ایستد؟ چون خیلی خسته است!
۸- اگر کسی قلبش ایستاده بود چه می کنید؟ برایش صندلی می گذاریم !
۹- دارچین رو چگونه درست می شود؟ وقتی یک چینی را دار بزنند!
۱۰- چرا لک لک موقع خواب یک پایش را بالا می گیرد ؟ چون اگر هر دو تا رو بالا بگیرد ؛ می افتد!
۱۱- اگر شخصی خیلی سر شناس باشد ؛ به نظر شما چه کاره است ؟ آرایشگر!
۱۲- اگر تلویزیون روشن نشد چه می کنید ؟ آن را هل می دهیم و می زنیم کانال دو!
۱۳- شباهت دماسنج با ورقه ی امتحان در چیست؟ هر دو وقتی به صفر می رسند آدم می لرزد!
۱۴- چرا دود از دودکش بالا می رود ؟ چون ظاهرا چاره ی دیگری ندارد!
۱۵- شباهت نون سوخته با آدم غرق شده چیست ؟ هر دو تاشونو دیر کشیدن بیرون!
۱۶- فرق یخمک با آتروپات در چیست؟ یخمک خوشمزه تر است!
۱۷- فرق باتری با مادر زن در چیست ؟ باتری حداقل یک قطب مثبت دارد اما مادر زن هیچ چیز مثبتی ندارد!
۱۸- اختراعی که برای جبران اشتباهات بشر درست شده است چیست ؟ طلاق!
۱۹- چه طوری زیر دریایی لر ها رو غرق می کنند؟ یه غواص میره در میزنه !
۲۰- ناف چیست؟ ناف نمره ی صفری است که طبیعت به شکم بی هنر داده است!
۲۱- خط وسط قرص برای چیه ؟ برای این که اگر با آب پایین نرفت با پیچگوشتی بره !
۲۲- چرا ترک ها با دو دست دست می دهند؟ چون فرق راست و چپشونو بلد نیستند!
۲۳- یک ترک چگونه یک پرنده رو می کشد؟ آن را از بالای یک صخره به پایین پرتاب می کند!
۲۴- چرا ترک ها همیشه ۱۸ تایی میرن سینما ؟ چون برای کمتر از ۱۸ ممنوع بوده !
۲۵- اگر در یک موسسه سطح بالا یک ترک ببینید به او چه می گ.یید؟ یک بازدید کننده!

۲۶- لره داشته شير مي خورده می ميره می دونين چرا ؟.........گاوه می شينه روش.
۲۷- يك بار يك تركه ادعای پيامبری می كنه بهش می گن خوب اسم كتابت چيه می گه كتاب ندارم جزوه ميدم بنويسيد.
۲۸- يه روز يه تركه عصبانی ميشه به شكمش می گه :چقدر من كار كنم تو بخوری .شكمش جواب ميده می خوای من كار كنم تو بخوری .
۲۹- به يه تركه می گن چرا سی ديت اينقدر خش داره می گه:آخه زير قسمتهای مهمش خط كشيدم.
۳۰- تركه 2000 تومني پيدا مي كنه ميگه ما از اين شانسا نداريم بعد پارش مي كنه.
۳۱- از يه ترکه می پرسند: چرا جورابت يه لنگه اش آبيه، يه لنگه اش قرمز؟ ميگه : والله خودمم توش موندم. يه لنگه مثل همينم تو خونه دارم!!!
۳۲- يه روز يه تركه داشته دنده عقب با ماشين از كوه مي رفته بالا بهش می گن چرا دنده عقب ميری مي گه اخه می ترسم بالا جا نباشه نتونم دور بزنم بعدا وقتی مي خواسته پايين بياد باز می بينن داره دنده عقب می ياد می گن الان چرا دنده عقب می يای می گه آخه بالای كوه جا بود تونستم دور بزنم.
۳۳- تركه يك چراغ جادو يپدا می كنه مشغول تميز كردن چراغ ميشه يك دفه غول چراغ جادو مياد بيرون به تركه مگه می تونی 2 تا آرزو كنی بعد تركه ميگه يك نوشابه خانوادگی می خوام كه تا آخر عمرم تموم نشه غول چراغ آرزوی تركه رو بر آورده می كنه بعد می گه خوب آرزوی دومت چيه تركه می گه يكی ديگه از همون نوشابه ها مي خوام.
۳۴- يه روز يه موتوری با يه گنجشكی تصادف می كنه بعد گنجشكه رو ميبره خونش بالش و بقيه جاهاشو باند پيچی می كنه می ذارتش تو قفس تا خوب بشه بعد از چند ساعت كه گنجشكه به هوش مياد ميبينه دوروبرش ميله ميزنه تو سرش بعد ميگه ديدی چی شد موتوريه مرده.
۳۵- ترکه ديش ماهوارشو می ذاره رو پشت بوم روش مينويسه کولر!!.
۳۶- يه شب ترکه بالا پشت بوم می خوابه سردش مي شه پا می شه در پشت بومو می بنده

در شهر من درخت ها پلاک دارند

و کلاغ ها سرشماری می شوند

ولی هیچ کس به فکر آن روسپی کوچک نیست

که چگونه لبهایش مفهوم تبسم را گم می کند

در شهر من تن لخت زمین را لگد مال می کنند

و به یک احساس ساده لقب جرم و جنایت می دهند

در شهر من هیچ کس به فکر طغیان یک دختر 17 ساله نیست

کسی گمان هم نمی برد که چگونه شاخه گلی به هرز می رود

آدم های اینجا خونشان غلیظ است و عواطفشان رقیق

بازار حجامت داغ است و کودکی زرد جان می دهد

در شهر من هیچ کس بی دلیل گل نمی خرد

گل که می دانید چیست؟

یا شاید شما هم..........؟

گل که می گویم آب و خاک نیست

گل عصاره ی زیبایی است

برای جشن و عزا یا نشانه ی عشق

چقدر دم از احساس میزنم امروز

و چه احساس شاعرانه ایست

پوچ بودن

امروز عجیب هوای مردن دارم

چه بسیار می خواهم چشمانم را ببندم

تا احساس مرگ در من تجلی کند

چه بسیار می خواهم آخرین نگاهم

تصویر معلقی از عشق باشد

امروز هوای مردن دارم

و تا غروب ساعتی باقی است

به پای هذیان های من نشسته ای

و خطوط درهم خیالم را به چشم می خوانی و می خندی

پس به خاطر تحقق رویای کودکانه ام یک لبخند بزن

به دنیایی که روی صفحه ای سپید نگاشته ام

خوب می دانم که شهر من درخت هایش پلاک دارند

و کلاغ هایش سرشماری می شوند

و عشق...

سرابی است که در برهوت زمان شکل می گیرد

نفرین بر هر آنچه نیست و تصور می شود

خود را از دام تعلق می رهانم

نفرین بر هر آنچه در بند می کشد

قلم توتم من است، توتم ماست، به قلم سوگند، به خون سياهي که از حلقومش مي‌چکد سوگند، به رشحه خوني که از زبانش مي‌تراود سوگند، به ضجه‌هاي دردي که از سينه اش برمي‌آيد سوگند... که توتم مقدسم را نمي‌فروشم، نمي‌کشم، گوشت و خونش را نمي‌خورم، به دست زورش تسليم نمي‌کنم، به کيسه زرش نمي‌بخشم، به سرانگشت تزويرش نمي‌سپارم، دستم را قلم مي‌کنم و فلمم را از دست نمي‌گذارم، چشم‌هايم را کور مي‌کنم، گوش‌هايم را کر مي‌کنم، پاهايم را مي‌شکنم، انگشتانم را بند بند مي‌برم، سينه‌ام را مي‌شکافم، قلبم را مي‌کشم، حتي زبانم را مي‌برم و لبم را مي‌دوزم...‌اما قلمم را به بيگانه نمي‌فروشم .
قلم توتم من است،‌امانت روح القدس من است، وديعه مريم پاک من است، صليب مقدس من است، در وفاي او، اسير قيصر نمي‌شوم، زرخريد يهود نمي‌شوم، تسليم فريسيان نمي‌شوم. بگذار بر قامت بلند و راستين و استوار قلمم به صليبم کشند، به چهارميخم کوبند، تا او که استوانه ي حياتم بوده است، صليب مرگم شود، شاهد رسالتم گردد، گواه شهادتم باشد، تا خدا ببيند که به نامجويي، بر قلم بالا نرفته‌ام، تا خلق بداند که به کامجويي بر سفره گوشت حرام توتمم ننشته‌ام. تا زور بداند، زر بداند و تزوير بداند که‌امانت خدا را، فرعونيان نمي‌توانند از من گرفت، وديعه عشق را قارونيان نمي‌توانند از من خريد و يادگار رسالت را بلعميان نمي‌توانند از من ربود... قلم زبان خداست، قلم‌امانت آدم است، قلم وديعه عشق است، هرکسي توتمي‌دارد. و قلم توتم من است.
....و بيان‌اين قبيل جملات و گذشت زمان و روز خبرنگار ديگري وتکرار همين جملات زيبا، هيجان آور وغرور آفرين وديگر هيچ...
در جهان‌امروز براي سوق دادن توجه افکار عمومي‌به چالش ها ومشکلات برخي از مشاغل، روزي را بدان اختصاص مي‌دهند و هر سال در آن روز به بررسي مشکلات، چالش‌هاي فرا روي آن حرفه خاص مي‌پردازند ودر کنار‌اين گونه برنامه ها ممکن است مراسمي از قبيل بزرگداشت آن حرفه خاص، نيز برگزار شود.
اما اگر به‌اين گونه روزها در کشورمان توجه کنيم در خواهيم يافت که در چنين روز‌هايي تنها چيزي که مورد توجه قرار نمي‌گيرد بررسي مشکلات و دلمشغولي‌هاي افراد شاغل در‌اين گونه حرف است و در عوض اين روزها آكنده است از جملات و سخنان کليشه‌اي که معمولا هر سال يکبار بر زبانها جاري مي‌شود، بدون هيچ گونه بهره وري خاص از چنين روزهايي...
در آستانه روز خبرنگار قرار گرفته‌ايم ودر مجال موجود مي‌خواهيم برخلاف رسم معهودبه جاي ستايش‌هاي معمول به بررسي واقع‌بينانه روزنامه‌نگاري در نخستين سال حاکميت يکدست بپردازيم.
اگر به تعاريفي که از مقوله ژورناليسم در کتب علوم ارتباطات ارائه شده نيم نگاهي بيافکنيم در خواهيم يافت که با همگي اختلافاتي که در نوع تعريف علماي ارتباطات از‌اين مقوله وجود دارد همگي آنها براين نکته اتفاق نظر دارند که مهمترين هدف ژورناليسم، اطلاع رساني است.
در‌اين جا ‌اين پرسش کليدي مطرح مي‌گردد که جامعه خبري کشور در‌اين زمينه موفق عمل کرده است يا نه؟
بدون شک يکي از موارد چالش برانگيز سال گذشته که همگي کارشناسان نيز بر ‌اين امر متفقند که مسير تاريخ آينده‌ايران تحت تاثير آن قرار خواهد گرفت، ماجراي بحران هسته‌اي کشور است...
آيا نوع عملکرد رسانه‌هاي کشور در‌اين باره مصداق اطلاع‌رساني بود؟ ‌اينکه بخشي از حاکميت با ارسال نامه يا يک تماس تلفني، برتن تمام روزنامه‌هاي کشور لباس فرم بپوشانند را مي‌توان اطلاع رساني ناميد.
مساله‌اي که قرار است توسط رييس دولت و دبير شوراي عالي امنيت ملي با ماجراي ملي شدن نفت مقايسه شود...
ودردآور آنکه در دوره رژيم پيشين بحث دربار موافقت و يا مخالفت با ملي شدن نفت آزاد بود و روزنامه‌ها مخالف وموافق به راحتي امکان انتشار داشتند، ‌اما در وضعيت فعلي رسانه‌اي جرات بيان جملاتي غير از منويات حاکميت يکپارچه را ندارد.
حتي براي نشريه داخلي احزاب خط ونشان مي‌کشند که مبادا بيانيه حزب متبوعتان را که مخالف سياستهاي حاکميت يکدست است را منتشر کنيد.
در فضاي کنوني بعيد به نظر مي‌رسد که بتوان درباره موضوعي در کشور به اطلاع رساني واقعي پرداخت، از قاچاق سوخت گرفته تا آلودگي هوا واز گراني مهار گسيخته تا اعتياد روزافزون جوانان و از بررسي پديده دختران خياباني تا چگونگي واگذاري صنايع بزرگ به بخش خصوصي و...
شايد بسياري بگويند که گناه جامعه خبري کشور چيست که به هرجا پامي‌گذارند با خطوط قرمز روبه رو مي‌شوند و قصه مدرس و سردار سپه را باز گو مي‌کنند که رضاخان خطاب به مدرس گفت: چرا روي دم من پا مي‌گذاري؟ ومدرس پاسخ داد سردار به فرمايند عرض وطول دمشان چه اندازه است که من روي آن پا نگذارم، چرا که هرجا که قدم برمي‌دارم دم ‌ايشان زير پاي من قرار مي‌گيرد....
هرچند که سکوت جامعه خبري ورسانه‌اي کشور در بسياري از موارد بدون شک مغاير با رسالت آنان است و حتي در برخي بزنگاه‌ها شائبه نوعي عافيت طلبي را در خود مستتر دارد. اما مي‌توان به آنها حق داد که در فضاي کنوني که هر لحظه از منجنيق فلک سنگي به سمت روزنامه‌نگاري متعهد و آزادانديش پرتاب مي‌شود بسياري به گوشه‌اي پناه برند و جان به در برند...
با‌اين همه نمي‌توان از يک مساله به راحتي گذشت آنجا که مي‌بينيم که برخي که تا ديروز شعارهاي راديکال مي‌دادند ودر مطالب خود دولت اصلاحات را مورد شماتت قرار مي‌دادند وديگران را محافظه کار مي‌خواندند،‌ امروز در توجيه بي عملي گذشته خود، مانند کبک سر در برف فرو برده خورشيد را انکار مي‌کنند وبا دلايلي رسوا در تلاش براي تطهير عملکرد حاکميت يکدست انذارها وهشدارهاي اصلاح طلبان مبني تبعات پيروزي حزب پادگاني و برپايي حاكميت يكدست را بيپايه دانسته،مدعي مي‌شوند که بين دوران هشت سال اصلاحات وعملکرد يک سال گذشته حاکميت يکدست تفاوتي نمي‌بينند ودليل مي‌آوردند که در گذشته اخبار دادگاه ها را منتشر مي‌کرديم، ‌امروز هم چنين مي‌کنيم! و يا در سالي که گذشت به غير از روزنامه دولت(روزنامه ايران) هيچ کدام از روزنامه‌هاي سراسري کشور توقيف نشدند و...
براي روشن شدن اذهان چند پرسش کوتاه مطرح مي‌کنيم وپاسخ را به شما وا مي‌نهيم.
در سال گذشته در روزنامه‌هاي سراسر کشور متن دفاعيه کدام يک از متهمين سياسي کشور حتي به صورت اختصار منتشر شده است؟ [بسياري از مطبوعات حتي ريسک انتشار خبر برگزاري دادگاه را هم متقبل نشدند]‌اين رويداد را مقايسه کنيد با دادگاه‌هاي سياسي مطبوعاتي پيش از حاکميت دولت جديد...
در مدت زمان برپايي حاكميت يكدست بسياري از مطبوعات براي در امان ماندن از فشار اقتدارگرايان،در روشي واقع بينانه به خودسانسوري روي آورده،براي "ماندن" بر بسياري از اتفاقات چشم بسته ويا برخي واژگان را از فرهنگ كلمات خود حذف كرده اند. با اين تفاصيل آيا حذف واژگاني چون استبداد،حزب پادگاني،اقتدارگرايي وفاشيزم از صفحه روزنامه ها ومجلات،نشان دهنده نبود اين مفاهيم درعالم واقع است؟
هنوز از ياد نبرده‌ايم که در ماجراهايي از قبيل کوي دانشگاه،قتل‌هاي زنجيره‌اي، طرشت و...روزنامه‌هاي کشور پرچم اطلاع‌رساني را با وجود تمامي خطرات به دوش گرفتند و براي نخستين بار روزنامه‌هاي داخلي به عنوان معتبرترين رسانه ها نزد مردم مقبوليت يافتند و اقبال به رسانه‌هاي خارجي برخلاف روال سابق در چنين حوادثي، افزايش نيافت.
اين مساله را مقايسه کنيم با نا آرامي‌هاي چند روزه مناطق ترک نشين کشور، فکر مي‌کنيد رسانه‌هاي داخلي در‌اين باره نمره قبولي مي‌گيرند؟
... از فضاي حاکم بر جامعه که بگذريم، جامعه مطبوعاتي از درون نيز با چالش‌هاي فراواني دست به گريبان است که هر کدام به تنهايي مي‌تواند آسيب‌هاي جدي وجبران ناپذيري را برپيکره رنجور مطبوعات ايران وارد سازد از سويي عدم‌امنيت شغلي براي خبرنگاران وهر لحظه در انتظار نامه‌اي وبيکاري و عواقب آن بسياري را به‌اين فکر واداشته عطاي‌اين شغل را به لقايش ببخشند...
از سوي ديگر فشار‌هاي فراواني که بر‌اين قشر وارد‌ آمده بسياري از آنها را نسبت به آرمان‌ها، اهداف وآينده خود بي‌تفاوت کرده است.
به طور مثال مي‌توان به انتخابات انجمن صنفي مطبوعات اشاره کرد که در دو مرحله نخست آن به علت بي‌توجهي بسياري از خبرنگاران به اهميت‌ اين موضوع، انتخابات به حدنصاب نرسيد و بسياري از دلسوزان را نگران کرده است که سريال تکراري تشتت اکثريت اصلاح طلبان و انسجام اقليت اقتدارگرا دوباره تکرار شود واين خاکريز هم به دست حاميان حاکميت يکدست فتح شود....
يکي از شاخصه‌هاي اصلي دوره اصلاحات بروز و نمود مطبوعات در فضاي جامعه بود، بسياري مطبوعات در فضاي سياسي کشور را به فضاي سبز، پارک‌ها و باغ‌هاي درون کلانشهرها تشبيه کرده‌اند که نبود آن، زندگي در کلانشهرها را ناممکن مي‌کند.
اگر به آشفته بازار مطبوعات در سال گذشته نگاهي بياندازيم و دلسوز‌ اين ملک وملت باشيم نمي‌توانيم دست روي دست بگذاريم و از بين رفتن آرام آرام آن را به تماشا بنشينيم که:
دلم مي‌سوزد از باغي که مي‌سوزد...

پروانه ايرانمنش از مبارزان استبداد پهلوی و ديكتاتوري ديني پس از هفده سال تبعید و دوري از وطن در سن شصت و هشت سالگي در آمستردام درگذشت . پروانه كه از اعضاي سازمان چريكهاي فدايي خلق ايران بود به اتهام شركت فعالانه در راهپيمايي ميدان ژاله تهران بازداشت و تا پايان پيروزي انقلاب در زندان مي ماند ، وي پس از انقلاب نيز همچنان به مبارزه عليه استبداد ديني ادامه داده و نهايتا در سال 1359 در يكي از خانه هاي سازمان به همراه همسر خويش رضا كشتگر ، دستگير و درسال 1363 از زندان آزاد مي گردد ، رضا كشتگر نيز كه از اعضاي سازمان چريكهاي فدايي خلق (اقليت) بود اما در سال 1367 به خيل عظيم كشته شدگان در زندانهاي رژيم پيوست ، اين در حالي بود كه پروانه مجددا به دليل فعاليتهاي سازماني خويش تحت پيگرد بود ، پروانه پس از مدتها زندگي مخفيانه در جنگلهاي گرگان ، ايران را ترك و به هلند پناهنده مي شود و همكاري سياسي خويش را با بازماندگان سازمان اقليت ادامه داده وي  تا پايان عمر خويش دست از مبارزه با ديكتاتوري ديني برنداشت و همواره در اكثر اعتراضات و راهپيمايي عليه رژيم حضور داشت . از اين زوج سياسي فرزندي برجاي مانده است ، دكتر راحله كشتگر كه از فعالان جنبش دانشجويي و عضو شوراي مركزي فدراسيون دانشجويان مدافع صلح و حقوق بشر و مدير راديو پنجره مي باشند . درگذشت اين مادر گرانقدر و مبارز پير  را به يار دبستاني مان راحله عزيز  و تمامي همرزمانش تسليت عرض مي نمائيم .

امير فرشاد ابراهيمي ، امير آسماني ، ساراموسوي خوئيني ها ، شيرين صالحي ، سامان دامان ،  ساناز ميراوغلو، طاهره خرم ، مينا دادمان ، ستاره نامدار، مريم ناهيدي ، ژيلا ابراهيمي ، صدف ابراهيمي ، ميثم ابراهيمي ، مريم فولادوند ، نيما لواساني، بهار خاتمي ، احمد كاشانيان ، پانته آ شيرازي ، كامليا تاجزاده ، آرام ديل مقاني ، فريبا بايرامي ، مسلم معين ، غلامرضا بختیار ، مسعود پارسایی ، ناهید برادران عطار مهرشاد دهقان ، محمود کاشانی راد ، فريبا بني صدر ، ماژان قوکاسیان ، مرتضی کامرانیان ، ساناز دریانی ، شاهد شاملو ، مهسا برزو ، فریبرز کاظمی ،  مهستی ابراهیمی ، محسن میرهاشمی ، عباس اردکانی ، لیلا طاهری ، غلامعباس تیموری ، سجاد ابراهیمی ، چیستا جهانگیری ، جواد حمیدی .