خوش آمدید

سبز ترین سیزده آبان

fardahaa — Tue, 03 Nov 2009 11:02:18 GMT

نزدیک به چهارماه از بدو حیات جنبش سبز ایران می‌گذرد. جنبش سبز یعنی حاکمیت ملت بر سرنوشت ملی، یعنی کوتاه کردن دست دولت از آنچه متعلق به ملت است. در همین راستا است كه ملت ایران از نخستین لحظات پس از کودتای انتخاباتای ۲۲ خرداد تلاش کرد فضای عمومی و شهری را از چنگ دولت نامشروع خارج کند و علاوه بر آن مناسبتهای ملی را نیز باز پس گیرد. روز قدس امسال بیش از آنکه روز آزادی “قدس شریف” باشد، روز آزادسازی “روز قدس” از دست دولتی نامشروع بود.

این مناسبت‌ها متعلق به خود ما بوده است و حالا می‌خواهیم انها را از دست کسانی كه به ناحق مصادره‌شان کرده اند بازپس بگیریم. به این ترتیب است كه جنبش سبز خواهد توانست بدون در اختیار گرفتن دولت،‌ بر سرنوشت کشور حاکم شود. هنوز هم بزنگاه‌های سیاسی، فرهنگی و اجتماعی زیادی برای دویدن نشاطی دوباره در رگ‌های حاملان این جنبش پیش روست. هر یک از این بزنگاه‌ها به گفته میرحسین موسوی، فرصتی است برای احیای راه مقاومت در برابر دولت دروغ ‌پرداز کودتا. و این مسیر تا پیروزی صداقت بر دروغ ادامه خواهد داشت.

یک ماه دیگر، جنبش سبز، مناسبت ۱۳ آبان را در پیش دارد: سالروز تسخیر سفارت آمریکا به دست دانشجویان پیرو خط امام. آن‌روز دانشجویان پیش‌رو ایده‌ای داشتند كه بر اساس آن از دیوار سفارت آمریکا بالا رفتند و شگفت آنکه به رغم همه انتقادات به تبعات آن حادثه، امروز آن دغدغه هنوز پابرجاست. آن روز، کمتر از ۹ ماه پس از پیروزی انقلاب، خطر اصلی كه در کمین ملت بود تهدید استقلال کشور بود كه ملت تازه آن را به دست آورده بود. امروز همان خطر در کمین کشور است. منافع ملی در اختیار دولت نامشروعی قرار گرفته كه خصوصا در سالیان اخیر بیش از پیش روی از ملت برگرداند و تنها پشتوانه اش را تقویت نیروی نظامی خود می‌بیند. تانک و موشک و انرژی هسته‌ای عامل اقتدار این دولتند و بدیهی است كه دولتی كه پشتوانه اش زور فشنگ باشد، برای حفظ خود از هیچ معامله‌ای – خصوصا با قدرت‌های معامله‌گرتر شرقی- فرو گذار نخواهد کرد. استقلال کشور را امروز همان خطری تهدید می‌کند كه دانشجویان در سال ۵۸ احساس کردند. سکوت در برابر این تهدید جایز نیست.

۱۳آبان روزی متعلق به ملت ایران است. مصادره آن به دست دولتی كه خودش داستانی خون آلود دارد جایز نیست.
۱۳ آبان هر سال دانشجویان راهپیمایی نمادینی برگزار می‌کنند تا ضمن حفظ موضع مستقل خود نسبت به کارنامه نسل‌های پیشین، دغدغه‌های سیاسی روز را مطرح کنند. این راهپیمایی متعلق به همه دانشجویان است.

۱۳ آبان امسال مناسبت دیگری هم در خود دارد: حکومتی كه آوازه ظلم ستیزی‌اش عالمگیر شده، امسال مردی را به اسارت گرفته كه از رهبران دانشجویان تسخیرکننده سفارت آمریکا بود. ۱۳ ابان امسال روز بزرگداشت محسن میردامادی هم هست. مردی که در دوران دانشجویی خود از پیشگامان مبارزه با دستگاه جائر شاهنشاهی بود و تا به امروز هم راه این مبارزه را با صداقت و استواری ادامه داده است.

ما سبزها نزدیک به یک ماه برای برنامه ریزی این روز فرصت داریم. رهبران و برگزارکنندگان مراسم امسال خود ما هستیم. هیچ هسته مرکزی و مشخصی در شرایط کنونی نمی‌تواند به تنهایی همه امور برنامه‌ریزی و اجرای برنامه های ۱۳ آبان امسال را در دست بگیرد. همه باید دست در دست هم دهیم و ۱۳ آبان را به روز استقلال، روز بزرگداشت محسن میردامادی (رهبر دانشجویان پیرو خط امام و استاندار دلیر خوزستان در سال‌های مبارزه برای حفظ وطن در برابر ارتش عراق) بدل کنیم. اگر امثال میردامادی توانستند وطن ما را در برابر تهدیدات حفظ کنند، چرا ما نتوانیم؟

از همین امروز از همه شما خوانندگان عزیز موج سبز آزادی که دستی در وبلاگ‌نویسی، روزنامه‌نگاری، عکاسی، گرافیک و سایر رشته‌های ارتباطاتی و هنری دارید دعوت می‌کنیم که برای سبز کردن روز سیزدهم آبان با ما همراه شوید. برای کمک به ما می‌توانید:

اول: ایده‌های ناب خود را برای هر چه باشکوه‌تر برگزار کردن روز سیزدهم آبان ( تولید شعار، یادداشت، مقاله) در وبلاگ‌های خود بنویسید و یا برای ما ایمیل کنید.

دوم: به بازخوانی تاریخ این روز در وبلاگ‌های خود بپردازید و تجربه‌های خود را به عنوان دانش‌آموز و دانشجو از این روز برای ما هم بفرستید.

سوم: عکس، پوستر، نقاشی، خطاطی و آثار گرافیکی خود که برای این روز تدارک می‌بینید را به ما بفرستید. موج سبز آزادی از میان آثار دریافتی، نمایشگاه سایبر از آثار برگزیده هنری خوانندگان موج سبز آزادی برای سیزدهم آبان برگزار خواهد کرد و در این نمایشگاه از برگزیدگان در سایت تقدیر خواهد شد.

چهارم: از آنجا که سیزدهم آبان را به نام یکی از اسرای جنبش سبز، محسن میردامادی، نام‌گذاری کرده‌ایم، از شما هم دعوت می‌کنیم در وبلاگ‌های خود برای این مرد شجاع بنویسید و نسخه‌ای از نوشتار خود را جهت انتشار در سایت به ما نیز بفرستید.

فراموش نکنید که تقویت شبکه‌های اجتماعی و کمک تک تک شما در زنده نگاه داشتن موج سبز آزادی و تداوم راه سبز امید موثر خواهد بود. پس برای سیزده آبانی هر چه سبزتر از همین امروز با موج سبز آزادی همراه شوید.

آقای کودتاچی خودت را به زحمت نیانداز که روز رفتنت چقدر نزدیک است

fardahaa — Wed, 23 Sep 2009 09:36:06 GMT

من نمی دانم که چرا آقایان خودشان را به نشنیدن زده اند. ما جمعه حرفمان را زدیم و نشان دادیم سه ماه دروغگویی کودتاچیان و رسانه میلی هیچ تاثیری نداشت

حال دوباره بازی اعتراف گیری و ساختن شوی هندی با سناریونویسی کیهان و فالس نیوز شروع شد

آقایان لطفا تمامش کنید که این کارها نتیجه ای بجز افزایش نفرت مردم از شما ندارد

ضربه روز ایران(قدس سابق) چنان سنگین بوده که حداقل اعتبار کودتاچیان از بین رفته است واین کارها تنها به جهت جلوگیری از ریزش عوامل کودتا انجام می شود

پس آقای کودتاچی خودت را به زحمت نیانداز که روز رفتنت چقدر نزدیک است

کشتارگاه کهریزک

fardahaa — Sun, 16 Aug 2009 12:47:22 GMT

پس از فاش شدن جنايات دولت كودتا درباره بازداشتگاه كهريزك كه بي شك از اين پس در تاريخ جهان به عنوان ننگي ابدي براي سرزمين ايران باقي خواهد ماند،نقش جنايتكران و بيماران جنسي مسئول در اين كشتارگاه و تجاوزگاه انساني تاحدودي بر ملا شدهمانگونه كه مي دانيد اين كشتارگاه با تقسيم دو بخش "مدريريت جنايت" به "ميريت ستادي" و "مديريت اجرايي" از زمان توحش نيروهاي پليس عليه برخي از مردم محلات تهران در سال هشتاد و شش پا گرفته استدر اين كشتارگاه و تجاوزخانه،پيش از اين نيز موارد متعددي از مرگ بر اثر شكنجه فيزيكي گزارش شده بود كه به دليل عدم پيگيري مردمي تا قبل از كودتا چندان جدي گرفته نمي شدمتاسفانه هم اكنون با افزايش حجم اين جنايات به دست بيماران جنسي تربيت شده در اين كشتار گاه توجه افكار عمومي و مردم به چنان درجه اي از حساسيت رسيده است تا سرانجام نام دو عنصر جنايتكار و بيمار ستادي و اجرايي اين كشتارگاه براي مردم آشكار شدچهره اول،كه از مدت ها قبل براي مردم شناخته شده بود كسي جز مزدوري مريض به نام "سردار رادان"نيستدرباه او و جنايات اش گزارش هاي زيادي تا اين زمان به اطلاع مردم به عنوان داوران نهايي اين سرزمين رسيده استچهره دوم،حسين فدايي، رئيس جمعيت ايثارگران انقلاب اسلامي بود كه قبل روي كار آمدن محمود ا.ن از نيروهاي دسته سوم باندهاي انحصار طلب راست گرايان شناخته مي شداو سال ها قبل با نفوذ به بنياد مستضعفان،توانست به دايره خبرچينان اطلاعات سپاه تهران وارد شودبعدها به رياست جمعتي كثيف و منحط به نام "جمعيت ايثارگران" رسيد كه اصلي ترين وظيفه اش علاوه بر خبرچيني از احزاب و چهره هاي سياسي به دستگاه اطلاعات موازي،اخذ امكانات و اموال و دارايي هاي عمومي به بهانه كمك به سربازان و رزمندگان باقيمانده از دوران جنگ بوداين عنصر ،توانست با دزدي هاي مكرر اش از نهادهاي به ظاهر انقلابي نظير سازان تبليغات،سازمان مخوف اسناد انقلاب اسلامي و غيره، خود را در دوران پس از اصلاحات به معاونت حاج عزت ضرغامي برسانداو پس از تصفيه نيروهاي اصلح طلب توسط جنتي و دايره عقب افتاده هاي شوراي نگهبان به عنوان نماينده مردم به مجلس فرمايشي هفتم راه داده شداز همان زمان با يك درجه ارتقاء سياسي،خود را با كمك بخش رسانه هاي دست راستي و از همه بيشتر خبرگزاري فاشيستي فارس به عنوان يك "فعال سياسي" جا زداما خوشبخنتانه، با افشاء مديريت ستادي او بر كشتارگاه و تجاوزگاه بيماران جنسي رژيم يعني "كشتارگاه كهريزك" تمامي تلاش هايش نقش بر آب شده استبر اساس اطلاعات رسيده به ضد كودتا، او به عنوان "نوچه"حسين طائب و فريد حداد عادل، به تازگي و پس از كودتاي شلخته و عقب مانده ا.ن به مديريت اين كشتارگاه رسيده است و آنجا را پايگاه ترقي خود مي دانسته استبنا به گفته هاي يك منبع موثق، از زمان افشاء نقش او در اين كشتارگاه،وي در گفت و گو با ديگر جيره خواران دولت كودتا در مجلس از لو رفتن نقش خود به شدت دچار خشم شده است

اين دو مزدور تا كنون براي مردم و ناظران اعمال اين جنايتكاران ناشناخته نبودنداما در باره كهريزك، نام يك بيمار رواني و جنسي كه همكار مجلسي حسين فدايي است نبايد در پرده بماندپرويز سروري(مشهور به مصطفي)كه در اوائل انقلاب نظافتچي يكي از ارگان هاي تبليغاتي انقلاب بوده است،در اين كشتارگاه نقش كليدي داشته استاو هم اكنون علاوه بر معاونت ستادي كشتارگاه كهريزك، در "كميته پيگيري وضعيت زندانيان اخير"!مجلس فرمايشي هشتم حضور دارد تا به لاپوشاني و جلوگيري از افشاء جنايات خود و همدستانش بپردازداين عنصر عقب مانده، قبل روانه كردن اش به عنوان نماينده به مجلس نمايشي هفتم، هيچ سمتي جز خبرچيني در اطلاعات سپاه و راه اندازي بسيج ادارات نداشته استاو پس از رسيدن به پست نمايندگي، دست به اقدامات وحشيانه اي براي حفظ و ارتقاء جايگاه خود مي زند كه از جمله آنها همين معاونت در مديريت كشتارگاه كهريزك است
او همچنين با قرارگاه مخوف سپاه ثارالله در غرب تهران كه مسئوليت كودتا و بازداشت فعالان سياسي و شكنجه اعضاي سازمان مجاهدين انقلاب را برعهده دارد،داراي ارتباطات وسيعي استاين نظافتچي سابق، پنجاه ساله است و در اسلام شهر يك پرونده مفتوح درباره لواط دارد كه منبع خبر هنوز مورد تائيد "ضد كودتا"نيستاو به گفته نزديكانش دچار بيماري جنسي بوده و حتي در سال گذشته پيشنهاد صيغه به يكي از نمايندگان مجلس مي دهد كه سريعا با مهار و كنترل حداد عادل مواجه مي شوداو پادوي فرزند جنايتكار حداد عادل، به نام فريد حداد عادل، همان عنصر عقب مانده رابط ميان ستاد مركزي كودتا با اطلاعات سپاه و مركز اسناد و نيز بسيج استالبته هنوز نقش فريد حداد در برنامه ريزي جنايات كهريزك روشن نيستاما سروري ،بنا به گزارش منابع موثق نقش وحشتناكي در جنايات كهريزك داشته استاين جنيتكار در قالب عضو پيگير وضعيت بازداشت شدگان، نقش كثيف ديگري را نيز بر عهده داشته و بنا به گزارش هاي رسيده در بازجويي هاي شبانه از محمد عطريانفر به دليل آشنايي دور با او حضور مي يافته وبا حالتي ملتهب از ترور هاشمي رفسنجاني سخن مي گفته استاو در زمينه بازجويي چندان به بازي گرفته نشده چرا كه از جمله عناصر غير جدي كودتا در نزد فعالان كاركشته سازمان مجاهدين شهرت داردبا اين حال او در يكي از بازجويي هاي يكي از فعالان مشاكت نيز حضور داشته كه بنا به دلايل امنيتي از بردن نام اين فعال معذور هستيم

مهم نیست چه کسی رئیس جمهور بشه مهم اینه که انتخاب ما باشه

fardahaa — Thu, 21 May 2009 19:46:25 GMT

امروز ما و مملکت ما ایران یعنی جایی که سهواًو در اثر بی احتیاطی دو نفرتوش متولد شدیم و جبراً آینده مون به آیندش بسته س تو مرز ساعت 12 قرار داره یعنی به قول ممد آقای قائد همون جا که سیندرلا آدم شد و همون نقطه ای که شرک و زیبای خفته آویزونش بودن.

می خوام بگم چرا باید اصولاً رای داد و چرا باید به میر حسین موسوی رای داد.

میر حسین موسوی شاید نلسون ماندلا و گاندی و ماهاتیر محمد و ... نباشه که الزاماً هم لازم نیست باشه و شاید اصلاً عقایدش به عقاید منحرف من و شما نخوره و اساساً نه پایه ی کاترین زتا جونز باشه نه تو کف استیل برد پیت و صدای مریا کری، شاید اصلاً ندونه منشور چگونه فش باشیم و چگونه از خزیت دوری کنیم چیه یا شایدم زبونم لال تا حالا پاریس هیلتونو تو گوگل سرچ نکرده باشه اما بزگترین شاخصه ش اینه که میر حسین موسوی دیگه محمود احمدی نژاد نیست و ایشون الان خیر الموجودینه!

اگر ما آدمای کار درستی بودیم بعد از محمد خاتمی کوتاه نمیومدیم و میرفتیم رای میدادیم هشت سال یکی دیگه رییس جمهور کشورمون بود و بعد هشت سال شاید می تونستیم یکی بهترشو بشونیم اونجا و نهایتاً وقتی بچمون به سن کثافت کاری می رسید (یعنی سن الان ما) یهو با یه کسی مواجه می شد که می تونه خیلی چیزا رو عوض کنه. یکی که شروع کنه به نو شدن، کسی که بگه که اسلام فرمول نیست، یکی که بفهمونه حجاب شاید سفارش دین باشه اما دستمایه ی زورگویی نیست، یه آدمی که بتونه فرهنگ همه رو راضی کنه به پیشرفت، یکی که باعث شه بچمون از ما تشکر کنه! و من و شمای پیر مرد و پیر زن حال کنیم!

خدمت دوستانی که رفتن اونور آب و یا دارن می رن اونور آب و الان به ریش ما می خندن که آقا ما که رفتیم شما خودت شلوارتو بکش بالا عارضم که به هر حال یه چیزی مربوط به خودتتون که اینجا دارید و خدمت اونا که هنوز نرفتن عرض کنم که ما هم یه روز میریم اگه این ریز نمراتمونو بدن بی صاحاب مونده ها و اصلاً اگه گواهی موقت ارزش ترجمه داشت که شاید همین الان رفته بودیم! اما بحث اینه که هر روزی که کارمونو درست انجام ندیم اون روز تا آخر عمر آویزونمونه پس امروزو دریابیم. امروز مسلماً علاقه ی عده ای متحجر به اینه که مردمی که رای میدن محدود باشن تا بتونن رای بیارن چرا که می دونن نهایتاً ده میلیون رای دارن چه ده میلیون شرکت کنن چه سی میلیون. پس بیاید هر کدوممون یه بعلاوه یک باشیم! تا نذاریم جایی که توشیم بشه کره ی شمالی.یعنی یه کشور که از نظر نظامی قویه و بمب اتمی داره اما ملتش با دنیا کوچکترین ارتباطی ندارن، اینترنت جز چند تا سایت مجرایی نداره، صفر تلفن ها قطعه و مردمش اکثراً یه جور کاپشن سبز می پوشن ، یه چیزی شبیه مال آقای رییس جمهور !

شما سه دسته اید:

دسته ی اول که رای میدید و من صحبتی باهاتون ندارم، چون از اونجا که ایرانی هستید نمی تونم راضیتون کنم به کس دیگه ای رای بدید.

دسته ی دوم اونایی که رای نمی دید که من ازتون می خوام به خاطر من رای بدید که شما الان می رید تو دسته ی اول یا سوم!!

دسته ی سوم اونایی که رای می دید و به موسوی هم رای میدید.

از شما عزیزان دسته سومی تقاضا دارم احساس مسئولیت کنید برای راضی کردن اقلاً یک (1) نفر برای رای دادن.توی تاکسی، تو مهمونی، تو گودبای پارتی احمد، تو های اگین (Hi Again) پارتی سعید، تو کلاس درس استاد پازوکی تو کلاس فری دیسکاشن آریا یا تو مهمونی عمه نسرین و دایی حسین و مامانی یا تو جمع خز و خیلایی که میرن پینت بال یا نومزدنگ پریسا تو محل کار، تو پاتوقامون، تو پارک قورباغه، تو اردک آبی ، جلو فری کثیف، تو هات چاکلت و هر جای دیگه مخ یه ایرانی رو بزنید که رای بده مهم نیست به کی مهم اینه که رای بده و این نامه رو هر جوری که دلتون می خواد یا خودشو باز نویسیشو بفرستید واسه هر کی میشناسید(البته اگه من کسی رو جا انداخته باشم)!

توفیق

fardahaa — Mon, 18 May 2009 02:07:48 GMT

برایت دعا می کنم که ای کاش خدا از تو بگیرد

هر آنچه را که خدا را از تو می گیرد

خدایا

به آنها که دوست میداری نشان ده که عشق از زندگی کردن بهتر

و بدانها که بیشتر دوست میداری بچشان که دوست داشتن از عشق برتر

خداوندا ، به ما توفيق تلاش در شكست ،‌صبر در نااميدي ،‌رفتن بي همراه ،‌جهاد بي سلاح ،‌كار بي پاداش،‌فداكاري در سكوت ،‌دين در دنيا، مذهب بي عوام ،‌عظمت بي نام ، خدمت بي نام ، ايمان بي ريا ، خوبي بي نمود،‌گستاخي بي خامي ،مناعت بي غرور، عشق بي هوس، تنهايي در انبوه جمعيت و دوست داشتن بي آنكه دوست بداند، روزي كن .خدايا به من زيستني عطا كن كه در لحظه مرگ ، بر بي ثمري لحظه اي كه براي زيستن گذشته است حسرت نخورم و مردني عطا كن كه بر بيهودگي خويش ،‌سوگوار نباشم .

بعضی از ...

fardahaa — Sun, 15 Feb 2009 23:39:50 GMT

بعضی سوختن ها جوری هستند که تو امروز میسوزی، اما فردا دردش را حس میکنی....داستان کیفیت زندگی و "رشد" آدمها در جاهایی که " جهان سوم" نامیده میشوند، مثل همین جور سوزش هاست ...از هر دوره که میگذری، میسوزی و در دوره بعد دردش را میفهمی...

شادی ها و دغدغه های کودکی ما : در همان گوشه دنیا که "جهان سوم" نامیده میشود، شادی های کودکی ما درجه سه است ، ولی دغدغه های ما جدی و درجه یک... شادی کودکیمان این است که کلکسیون " پوست آدامس" جمع کنیم...یا بگردیم و چرخ دوچرخه ای پیدا کنیم و با چوبی آن را برانیم... توپ پلاستیکی دو پوسته ای داشته باشیم و با آجر، دروازه درست کنیم و در کوچه های خاکی فوتبال بازی کنیم... اما دغدغه هایمان ترسناک تر بود....اینکه نکند موشکی یا بمبی، فردا صبح را از تقویم زندگی ات خط بزند... اینکه نکند "دفاعی مقدس"، منجر به مرگ نامقدس تو بشود یا تو را یتیم کند...

از دیفتری میترسیدیم... از وبا... از جنون گاوی... مدرسه، دغدغه ما بود...خودکار بین انگشتان دستمان که تلافی حرفهای دیروز صاحبخانه به معلممان بود... تکلیفهای حجیم عید .... یا کتابهایی که پنجاه سال بود بابا در آنها آب و انار میداد...

شادی ها و دغدغه های نوجوانی ما: دوره ای که ذاتا بحرانی بود و بحران " جهان سوم" بودن هم به آن اضافه شده... در آین دوره، شادی هایمان جنس " ممنوعی" دارند... اینکه موقتی عاشق شوی...دوست داشتن را امتحان کنی.... اینکه لبت را با لبی آشنا کنی.... اما همه این شادی ها را در ذهنمان برگذار میکردیم...در خیالمان عاشق میشویم...هم خوابه میشویم...میبوسیم... کلا زندگی یک نفره ای داریم با فکری دو نفره.... این میشد که یاد بگیریم "جهان سومی" شادی کنیم... به جای اینکه دست در دست دخترک بگذاریم،او را انگشت میکنیم...با او قدم نزنیم و فقط دنبالش کنیم...یا اینکه نگوییم" دوستت دارم" و بگوییم " امروز خانه خالی دارم"

در عوض دغدغه هایمان بازهم جدی هستند...اینکه از امروز که پانزده سال داری، باید مثل یک مرتاض روی کتابهای میخی مدرسه ات دراز بکشی و تا بیست و چهار سالگی همانجا بمانی... بترسی از این که قرار است چند صفحه پر از سوالات "چهار گزینه ای" ، آینده تو ، شغل تو ، همسر تو و لقب تو را تعیین کند.... تو فقط سه ساعت برای همه اینها فرصت داری...

شادی ها و دغدغه های جوانی ما: شادی ها کمرنگ تر میشود و دغدغه ها پررنگ تر... شاید هم این باشد که شادی هایت هم، شکل دغدغه به خودشان میگیرند...مثلا شادی تو این است که روزی خانه و ماشین میخری ... اما رسیدن به این شادی ها برایت دغدغه میشود...رسیدن به آنها برای تو هدف میشود...هدفی که حتما باید "جهان سومی" باشی که آنرا داشته باشی... و هیج جای دیگربرای کسی هدف نیستند...

معیارهای " آدم خوب بودن" جهان سومی هم دغدغه تو میشود...اینکه سر پا مثانه را خالی کنی یا نشسته... اینکه موهای کجای بدنت را میتراشی و کجا را نمیتراشی...و میترسی از اینکه نکند کسی قبل از خدا، تو را در این دنیا محاکمه کند...

بعضی از شادی هایت غیر انسانی میشود...با پول شهوتت را میخری...با گردی سفید مست میشوی نه با شراب... با دود دغدغه هایت را کمرنگتر میکنی و غبار آلود....

اگر جهان سومی باشی، استاندارد و مقیاس های تمام اجزای زندگی تو، جهان سومی میشود... اینکه در سال چند بار لبخند میزنی...در روز چند بار گریه میکنی...راهی که تو را به بهشت و جهنم میرساند... و حتی جنس خدای تو هم جهان سومیست...

در این دنیای عجیب، دیدن دست برهنه یک زن هم میتواند براحتی تو را خطاکار کند و قلبت را به تپش وادارد...در این دنیا "سلام " به غریبه و بی دلیل، نشانه دیوانگیست... لبخند بی جای زن هم دلیل فاحشگی اوست...

در این جهان سوم ، کسی را نداری که به تو بگوید چقدر مسواک و خمیردندان، واکسن، ک.ا.ن.د.و.م، بوسیدن، خندیدن، رقصیدن خوب هستند....اینکه آینده خوب را خودت باید رقم بزنی و کسی قرار نیست برای این کار به تو کمک بکند.... اینکه همیشه جهان اول ، طاعون جهان سوم نیست...

گاهی فکر میکنی که به سرزمین جهان اولی ها مهاجرت کنی تا از جهان سومی بودن رها شوی...اما میفهمی که با مهاجرتت شادی ها، دغدغه ها، جهانبینی، خدا و معیارهایت هم با تو سفر میکنند... گاهی میمانی که این جهان سوم است که کیفیت تو را تعیین میکند یا اینکه "تو " جهان سوم را درست میکنی؟

جان انسانها ؟

fardahaa — Wed, 07 Jan 2009 14:08:16 GMT

نمی دانم چه شده است؟ هر روز ده ها یا صد ها نفر زیر خمپاره های «نفرت» زیر بمب های خیانت جان عزیزشان را از دست می دهند. چه اتفاقی در «دنیا» افتاده است؟ واقعا کودکان و جوانان «غزه» صاحب کدامین گناه هستند که باید با جانشان، با از دست دادن عزیزانشان و با ویران شدن خاکشان «تاوان» آن را پس دهند؟

بزرگترین سوالی که در ذهن من نقش بسته آن است که جان یک «شهروند» آمریکایی یا اروپایی با جان یک شهروند فلسطینی چه فرقی با هم دارند؟ آیا «حقوق بشر» فقط مخصوص لس آنجلس و نیویورک است؟ آیا قدرت های سرمایه داری جهان همه چیز را فدای قدرت و ثروت و جاه طلبی های خود خواهند کرد؟ آیا رواست که در یک گوشه دنیا برای گرفتن عکس از کودک تازه به دنیا آمده «آنجلینا جولی» و «برد پیت» میلیون ها دلار پرداخت شود آنوقت در گوشه دیگر دنیا کودکان غزه از داشتن کوچکترین حقوق انسانی «محروم» بمانند؟

آیا حقوق بشر فقط ابزار فشار های «سیاسی» قدرت های جهان است و کابرد دیگری ندارد؟ به راستی امروز کدام انسان آزاده ای می تواند در مقابل این «هلوکاست» وحشتناک ساکت بماند؟ آیا امروز انسانیت در دیکشنری بشر جایگاهی دارد؟ این جاست که یاد آن بیت معروف «حافظ» می یفتم:

«آدمی» در عالم خاکی نمی آید به دست عالمی دیگر بباید ساخت وزنو «آدمی»

خوشبختی

fardahaa — Sat, 27 Dec 2008 18:52:18 GMT

همه ما خودمان را چنين متقاعد ميكنيم كه با ازدواج زندگي بهتري خواهيم داشت، وقتي بچه دار شويم بهتر خواهد شد، و با به دنيا آمدن بچه‌هاي بعدي زندگي بهتر...

ولي وقتي مي‌بينيم كودكانمان به توجه مداوم نيازمندند، خسته ميشويم.

بهتر است صبر كنيم تا بزرگتر شوند.

فرزندان ما كه به سن نوجواني ميرسند، باز كلافه ميشويم، چون دايم بايد با آنها سروكله بزنيم. مطمئناً وقتي بزرگتر شوند و به سنين بالاتر برسند، خوشبخت خواهيم شد.

با خود ميگوييم زندگي وقتي بهتر خواهد شد كه :

همسرمان رفتارش را عوض كند،يك ماشين شيكتر داشته باشيم، بچه هايمان ازدواج كنند،

به مرخصي برويم و در نهايت بازنشسته شويم...

حقيقت اين است كه براي خوشبختي، هيچ زماني بهتر از همين الآن وجود ندارد.

اگر الآن نه، پس كي؟ زندگي همواره پر از چالش است.

بهتر اين است كه اين واقعيت را بپذيريم و تصميم بگيريم كه با وجود همه اين مسائل، شاد و خوشبخت زندگي كنيم.

خيالمان ميرسد كه زندگي، همان زندگي دلخواه، موقعي شروع ميشود كه موانعي كه سر راهمان هستند ، كنار بروند:

مشكلي كه هم اكنون با آن دست و پنجه نرم ميكنيم، كاري كه بايد تمام كنيم،

زماني كه بايد براي كاري صرف كنيم، بدهي‌هايي كه بايد پرداخت كنيم و ...

بعد از آن زندگي ما، زيبا و لذت بخش خواهد بود!

بعد از آنكه همه اينها را تجربه كرديم، تازه مي فهميم كه زندگي، همين چيزهايي است كه ما آنها را موانع مي‌شناسيم.

اين بصيرت به ما ياري ميدهد تا دريابيم كه جاده‌اي بسوي خوشبختي وجود ندارد.

خوشبختي، خودٍ همين جاده است. پس بياييد از هر لحظه لذت ببريم.

براي آغاز يك زندگي شاد و سعادتمند لازم نيست كه در انتظار بنشينيم:

در انتظار فارغ التحصيلي، بازگشت به دانشگاه، كاهش وزن ، افزايش وزن، شروع به كار، ازدواج، شروع تعطيلات، صبح جمعه، در انتظار دريافت وام جديد، خريد يك ماشين نو، باز پرداخت قسطها، بهار و تابستان و پاييز و زمستان، اول برج، پخش فيلم مورد نظرمان از تلويزيون، مردن، تولد مجدد و...

خوشبختي يك سفر است، نه يك مقصد.. هيچ زماني بهتر از همين لحظه براي شاد بودن وجود ندارد.

زندگي كنيد و از حال لذت ببريد. اكنون فكر كنيد و سعي كنيد به سؤالات زير پاسخ دهيد:

1. پنج نفر از ثروتمندترين مردم جهان را نام ببريد.

2. برنده‌هاي پنج جام جهاني آخر را نام ببريد.

3. آخرين ده نفري كه جايزه نوبل را بردند چه كساني هستند؟

4. آخرين ده بازيگر برتر اسكار را نام ببريد.

نميتوانيد پاسخ دهيد؟ نسبتاً مشكل است، اينطور نيست؟

نگران نباشيد، هيچ كس اين اسامي را به خاطر نمي آورد.

روزهاي تشويق به پايان ميرسد!

نشانهاي افتخار خاك مي گيرند!

برندگان به زودي فراموش ميشوند!

اكنون به اين سؤالها پاسخ دهيد:

1. نام سه معلم خود را كه در تربيت شما مؤثر بوده‌اند ، بگوييد.

2. سه نفر از دوستان خود را كه در مواقع نياز به شما كمك كردند، نام ببريد.

3. افرادي كه با مهربانيهايشان احساس گرم زندگي را به شما بخشيده‌اند، به ياد بياوريد.

4. پنج نفر را كه از هم صحبتي با آنها لذت ميبريد، نام ببريد. حالا ساده تر شد، اينطور نيست؟

افرادي كه به زندگي شما معني بخشيده‌اند، ارتباطي با "ترين‌ها" ندارند،ثروت بيشتري ندارند، بهترين جوايز را نبرده‌اند، ...

آنها كساني هستند كه به فكر شما هستند، مراقب شما هستند، همانهايي كه در همه شرايط، كنار شما ميمانند .

كمي بيانديشيد. زندگي خيلي كوتاه است. و شما در كدام ليست قرار داريد؟ نميدانيد؟

اجازه دهيد كمكتان كنم.

شما در زمره مشهورترين نيستيد...،

اما از جمله كساني هستيد كه براي درميان گذاشتن اين پيام در خاطرمن بوديد.

عمو سبزی فروش

fardahaa — Fri, 12 Dec 2008 21:02:48 GMT

داستاني که در زير نقل مي‌شود، مربوط به دانشجويان ايراني است که دوران سلطنت «احمدشاه قاجار» براي تحصيل به آلمان رفته بودند و آقاي «دکتر جلال گنجي» فرزند مرحوم «سالار معتمد گنجي نيشابوري» براي نگارنده نقل کرد:

«ما هشت دانشجوي ايراني بوديم که در آلمان در عهد «احمد شاه» تحصيل مي‌کرديم. روزي رئيس دانشگاه به ما اعلام نمود که همۀ دانشجويان خارجي بايد از مقابل امپراطور آلمان رژه بروند و سرود ملي کشور خودشان را بخوانند. ما بهانه آوريم که عدۀ‌مان کم است. گفت: اهميت ندارد. از برخي کشورها فقط يک دانشجو در اينجا تحصيل مي‌کند و همان يک نفر، پرچم کشور خود را حمل خواهد کرد، و سرود ملي خود را خواهد خواند.

چاره‌اي نداشتيم. همۀ ايراني‌ها دور هم جمع شديم و گفتيم ما که سرود ملي نداريم، و اگر هم داريم، ما به‌ياد نداريم. پس چه بايد کرد؟ وقت هم نيست که از نيشابور و از پدرمان بپرسيم. به راستي عزا گرفته بوديم که مشکل را چگونه حل کنيم.. يکي از دوستان گفت: اينها که فارسي نمي‌دانند. چطور است شعر و آهنگي را سر هم بکنيم و بخوانيم و بگوئيم همين سرود ملي ما است.. کسي نيست که سرود ملي ما را بداند و اعتراض کند..

اشعار مختلفي که از سعدي و حافظ مي‌دانستيم، با هم تبادل کرديم. اما اين شعرها آهنگين نبود و نمي‌شد به‌صورت سرود خواند. بالاخره من [دکتر گنجي] گفتم: بچه‌ها، عمو سبزي‌فروش را همه بلديد؟. گفتند: آري. گفتم: هم آهنگين است، و هم ساده و کوتاه. بچه‌ها گفتند: آخر عمو سبزي‌فروش که سرود نمي‌شود. گفتم: بچه‌ها گوش کنيد! و خودم با صداي بلند و خيلي جدي شروع به خواندن کردم:«عمو سبزي‌فروش . . .. بله. سبزي کم‌فروش . . . بله. سبزي خوب داري؟ . . . بله» فرياد شادي از بچه‌ها برخاست و شروع به تمرين نموديم. بيشتر تکيۀ شعر روي کلمۀ «بله» بود که همه با صداي بم و زير مي‌خوانديم. همۀ شعر را نمي‌دانستيم. با توافق هم‌ديگر، «سرود ملي» به اين‌صورت تدوين شد:

عمو سبزي‌فروش! . . . بله.

سبزي کم‌فروش! . . . .. بله.

سبزي خوب داري؟ . . بله.

خيلي خوب داري؟ . . . بله.

عمو سبزي‌فروش! . . . بله.

سيب کالک داري؟ . . . بله.

زال‌زالک داري؟ . . . . . بله.

سبزيت باريکه؟ . . . . . بله.

شبهات تاريکه؟ ... . . . . بله.

عمو سبزي‌فروش! . . . بله.

……………

اين را چند بار تمرين کرديم. روز رژه، با يونيفورم يک‌شکل و يک‌رنگ از مقابل امپراطور آلمان ، «عمو سبزي‌فروش» خوانان رژه رفتيم. پشت سر ما دانشجويان ايرلندي در حرکت بودند. از «بله» گفتن ما به هيجان آمدند و «بله» را با ما همصدا شدند، به‌طوري که صداي «بله» در استاديوم طنين‌انداز شد و امپراطور هم به ما ابراز تفقد فرمودند و داستان به‌خير گذشت.»

فصلنامۀ «ره‌ آورد» شمارۀ 35، صفحۀ 286

فرهنگ فامیلی

fardahaa — Mon, 01 Dec 2008 21:20:54 GMT

خاله

معناي لغوي: خواهر مادر

معناي استعاره اي: هر زني كه با مادر رابطه ي گرم و صميمي داشته باشد.

نقش سمبليك: يك خانم مهربان و دوست داشتني كه خيلي شبيه مادر است و هميشه براي شما آبنبات و لباس مي خرد.

غذاي مورد علاقه: آش كشك.

زير شاخه ها:

شوهر خاله: يك مرد مهربان كه پيژامه مي پوشد و به ادبيات و شكار علاقه مند است.

دختر خاله/پسر خاله: همبازي دوران كودكي كه يا در بزرگسالي عاشقش مي شويد اما با يكي ديگه ازدواج مي كنيد يا باهاش ازدواج مي كنيد اما عاشق يكي ديگه هستيد.

مشاغل كاذب: خاله زنك بازي، خاله خانباجي.

چهره هاي معروف: خاله خرسه، خاله سوسكه.

داشتن يك خاله ي مجرد در كودكي از جمله نعمات خداوندي است.

عمه

معناي لغوي: خواهر پدر

معناي استعاره اي: هر زني كه با پدر رابطه ي گرم و صميمي داشته باشد،هر زني كه مادر چشم ديدنش را نداشته باشد.

نقش سمبليك: به عهده گرفتن مسئوليت در موارد ذيل:

۱- جواب همه ي فحش هايي كه مي د هيد. مثال: عمته...

۲- جواب همه ي محبت هايي كه مي كنيد. مثال: به درد عمه ات مي خوره...

۳- توجيه كليه ي بيقوارگي ها،رفتارهاي نامتناسب شما (تنها براي دخترخانم ها). مثال: به عمه ات رفتي .

۴ - خيلي چيزهاي بدِ ديگه.

غذاي مورد علاقه: شله زرد، سمنو.

زير شاخه ها:

شوهر عمه: يك مرد پولدار كه سيبيل قيطاني دارد و چندش آور است.

پسرعمه/دخترعمه: همبازي دوران كودكي كه در بزرگسالي حالتان را به هم مي زنند.

چهره هاي معروف: عمه ليلا.

داشتن يك عمه كه در توصيفات فوق صدق نكند جزو خوش شانسي هاي زندگي است.

دايي

معناي لغوي: برادر مادر

معناي استعاره اي: هر مردي كه با مادر رابطه ي گرم و صميمي داشته باشد،هر مردي كه پتانسيل كتك خوردن توسط پدر را داشته باشد.

نقش سمبليك: يكي از معدود مرداني كه هر چند به سياست علاقه مند است اما حس گرمي به شما مي دهد، هميشه حرفهايتان را مي فهمد و مي شود پيشش گريه كرد.

غذاي مورد علاقه: فسنجون.

زير شاخه ها:

زن دايي: يك زن چاق و شاد كه خيلي كدبانو است و جلوي مادر قپي مي آيد.

پسردايي/دختردايي: همبازي دوران كودكي كه در بزرگسالي مثل يك همرزم ساپورتتان مي كنند.

چهره هاي معروف: علي دايي، دايي جان ناپلئون.

سعي كنيد حتما حداقل يك دايي داشته باشيد.

عمو

معناي لغوي: برادر پدر

معناي استعاره اي: هر مردي كه با پدر رابطه ي گرم و صميمي داشته باشد.

نقش سمبليك: يكي از مرداني كه شما هميشه بايد بهش بوس بدهيد و بعد برويد كارتون ببينيد تا او با پدر حرفهاي جدي بزند. يكي از مرداني كه مادر به مناسبت آمدنش قرمه سبزي مي پزد و هميشه وقتي مي رود پدر ساكت شده، به فكر فرو مي رود.

غذاي مورد علاقه: قرمه سبزي، آبگوشت.

زير شاخه ها:

زن عمو: يك زن خوشگل كه زياد به شما توجه نمي كند و خودش را براي مادر مي گيرد.

دخترعمو/پسرعمو: همبازي دوران كودكي كه اگر تا هجده-بيست سالگي دوام آورده باهاش ازدواج نكنيد خطر را از سر گذرانده ايد.

چهره هاي معروف: عمو زنجيرباف، عمو يادگار.

داشتن يك عمو ي پولدار خيلي خوب است